Burgers voor gentechvrij voedsel

Een steeds groter wordend probleem, met name in ziekenhuizen en verpleeghuizen is de toenemende resistentie van bacteriën tegen allerlei antibiotica. Denk maar even aan de MRSA-bacterie, (Multi-Resistant Staphilococcus Aureus), de ESBL  (Extended Spectrum Bèta-Lactamase), een verzamelnaam voor een groep enzymen die door de ESBL-vormende bacteriën gemaakt worden, en tenslotte nog recentelijk de EHEC, een variant van de E. coli-bacterie die resistent bleek te zijn tegen 8  verschillende antibiotica en net als ESBL ook op voedingsgewassen wordt gesignaleerd .

Een studie in het ACS journaal Environmental Science and Technology heeft nu aangetoond dat het DNA van antibiotica-resistente bacteriën zelfs in leven kan blijven in waterzuiveringsinstallaties die gebruik maken van de meest moderne technieken.

Het rioolwater dat bij waterzuiveringsinstallaties arriveert, bevat tegenwoordig steeds meer antibiotica-resistente bacterie-stammen. Timothy M. LaPara en zijn collega’s hebben nu in een onderzoek aan de Duluth waterzuiveringsinstallatie in Minnesota vastgesteld dat het gezuiverde afvalwater nog steeds significante hoeveelheden van het resistente DNA bevatte op het moment dat het water weer werd geloosd op het oppervlaktewater. Het water werd op 13 locaties bemonsterd en geanalyseerd met behulp van qPCR (quantitative Polymerase Chain Reaction).  Bij deze methode onderzoekt men de watermonsters direct op de aanwezigheid van resistente genen. Er werden bijvoorbeeld 3 gen-sequenties aangetroffen die bacteriële resistentie tegen tetracyclines veroorzaken, een groep van antibiotica die wordt ingezet tegen aandoeningen zoals acne, SOA’s, anthrax en builenpest.

Bron: http://www.terradaily.com

Rioolwaterzuivering is dus geen eindpunt voor  resistent DNA, maar het zoveelste tussenstation in de verdere verspreiding van antibiotica-resistentie via sloten en plassen, waarvan het water vervolgens weer voor besproeiing wordt gebruikt en op die manier allerlei landbouwgewassen besmet.

Ook het genetisch gemodificeerd DNA van gg-gewassen (met in veel gevallen ook antibiotica-resistente genen) is een vorm van DNA die niet volledig wordt afgebroken. Naarmate de bodem meer last heeft van de overmaat aan bestrijdingsmiddelen die samengaat met de teelt van ggg’s, kan antibiotica-resistent DNA makkelijker overspringen op bodembacteriën. Dat heeft te maken met de eliminatie van bodemorganismen die normaal voor vertering van plantenresten zorg zouden moeten dragen,  maar door de aanwezige bestrijdingsmiddelen een kopje kleiner zijn gemaakt. Op die manier wordt de plaats van essentiële bodemorganismen ingenomen door schadelijke ziekteverwekkers die drager van het antibiotica-resistente DNA zijn geworden

Een derde kanaal waarlangs antibiotica-resistent DNA op bodembacteriën kan overspringen, is via de mest van vee dat preventief wordt behandeld met antibiotica en op die wijze fungeert als fabriek waar -volkomen onnodig- antibiotica-resistente bacteriën worden geproduceerd.

Er zijn dus meerdere wegen die naar een antibiotica-resistent Rome leiden!