De genetisch gemodificeerde aubergine werd tussen 2005  en 2007 ontwikkeld door Mahyco, een Indiase dochteronderneming van Monsanto. De Bt-aubergine is in India bekend als de Bt-brinjal en heeft daar al de nodige repercussies veroorzaakt, zoals een competentiestrijd tussen de milieuminister Ramesh (die net zoals de Philippijnse landbouwsecretaris Alcala nu, de toelating van de Bt-brinjal onder druk van boeren en milieuactivisten onderuit haalde) en de landbouwminister Sharad Pawar.

Ook in de VS neemt de twijfel over de veiligheid van gg-voedselgewassen toe (die overigens ook in ons land al voor de gg-suikerbiet H7-1 is verwoord door COGEM).

Een Californische rechter heeft de teeltvergunning voor de gg-suikerbiet Genuity, een herbicide-resistente variëteit van Monsanto, na een aantal jaren weer ingetrokken. De motivatie: de USDA (Min v Landbouw) heeft onvoldoende onderzocht welke negatieve gevolgen de teelt van de bieten voor het milieu kan hebben. Het bietenras mag nu vanaf 13 augustus niet meer worden gezaaid. De vergunning was al bij een eerder arrest ingetrokken, maar daar was door de rechtbank in San Francisco geen ingangsdatum bij genoemd. Gevolg: 456000 ha zijn in 2010 toch ingezaaid met dit bietenras (95% van het hele bietenareaal in de VS). Bron: www.agriholland.nl
Volgens www.agd.nl mogen boeren het transgene zaad nog wel gebruiken met een ontheffing, maar dan moeten ze zorgen dat de bieten geen zaad zetten, door op tijd de toppen af te maaien. Of die regeling wel helemaal waterdicht is, mogen we afwachten. Via de opzet van een heel systeem van vergunningen en ontheffingen  probeert Tom Vilsack, de minister van Landbouw, om het rechterlijk verbod weer zo snel mogelijk ondergraven. Wie de naleving van het systeem gaat controleren vermeldt het verhaal niet.

Wanneer we lezen in het COGEM-rapport over de H7-1 (zie boven) dat deze gg-suikerbiet kan uitkruisen met andere geteelde variëteiten en met de wilde zeebiet, en we plaatsen dat bericht naast het nieuws over de zich uitbreidende herbicide-resistentie onder wilde koolzaad- en raapzaadsoorten, dan is het geen grote gedachtensprong meer naar verdere verspreiding van de herbicide-resistentie, over andere soorten die kunnen uitkruisen met de wilde zeebiet. Kortom: er is maar 1 bruggetje nodig voor het overspringen van resistent DNA van GETEELDE naar WILDE soorten. Alles hangt met alles samen.

Het is dit verspreidingsproces dat niet alleen garant staat voor het overspringen van resistent DNA tussen geteelde soorten, maar dat ook de oorzaak zal zijn van een steeds schaarser worden van het reservoir van wilde soorten die niet zijn besmet met het resistente DNA en door kwekers over de hele wereld kunnen worden gebruikt om variëteiten te ontwikkelen voor bijvoorbeeld de biologische en reguliere landbouw.

Alsof het bovenstaande nog niet kwalijk genoeg is, komt daar nog eens bovenop dat er nog andere gemodificeerde eigenschappen zijn, die zich OOK verspreiden. Het zijn juist de veranderingen in genetisch gemodificeerde planten waar geen enkele multinational over wil spreken, maar die wel als verstekeling zijn meegereisd met de door Monsanto of Bayer zo opgehemelde herbicide-resistentie. Het  zijn deze ongewilde veranderingen **), die wél maken dat gg-voedselgewassen zich buiten het laboratorium aanmerkelijk minder betrouwbaar gedragen dan hun ongemodificeerde voorouders. Het zijn ook deze ongecontroleerde modificatie-effecten die lijken te wijzen in de richting van de gezondheidheidsschade die zoogdieren (en hun embryo’s) oplopen wanneer ze op een dieet van gg-voedselgewassen zijn gezet. Het is dus ook niet zo gek dat de consument gaat vragen welke -tot dusverre- onverklaarbare moderne ziektebeelden misschien nog meer in verband kunnen worden gebracht met de consumptie van gg-voedselproducten. De consument wil nu eindelijk wel eens weten hoe groot die risico’s voor de mens zijn en vraagt daarom om onafhankelijk wetenschappelijk onderzoek naar aard en feitelijke omvang van deze risico’s.

Waar wachten we nog op?
Het wachten is nu op nieuws over herbicide-resistentie die zal worden aangetroffen bij wilde verwanten van de sojaboon (Glycine max), een lid van de familie der Vlinderbloemigen. En aangezien dit stukje alweer een beetje te lang wordt, zullen we hier niet dieper ingaan op de Amflora, een gg-aardappel  die wordt geteeld voor de zetmeelproductie, maar waarvan de plantenresten (met een antibiotica-resistent marker-gen) aan het vee zullen worden gevoerd waar wij weer gezellig vlees van eten. Per slot van rekening hoeven we volgens de COGEM ook niet bang te zijn voor uitkruising met andere aardappelsoorten over meer dan 3 m afstand, en bovendien heeft Eurocommissaris John Dalli de goedkeuring van de Amflora-pieper toch al door de EC heen gejast, dus waar zeuren we nog over?

~~~~~~~~~~~~~~

*) Bt staat voor Bacillus thuringiensis, een bacterie waarvan een bepaald gen in staat is eiwitten aan te maken die dodelijk zijn of afschrikwekkend voor bepaalde insecten die leven op voedselgewassen zoals mais, soja of aubergine. Wanneer een dergelijk gen wordt ‘ingebouwd’ in het voedselgewas, behoeft er in eerste instantie niet meer gespoten te worden met insecticide om de ongewenste insecten te weren. Helaas is het zo dat die ongewenste insecten niet stilzitten, en in de volgende generaties snel resistentie opbouwen tegen het gif dat door het Bt-gen wordt geproduceerd. Om even de gedachten te bepalen: het fruitvliegje Drosophila bv. heeft maar 8 á 11 dagen nodig om volwassen te worden, kan 2 maanden in leven blijven en legt zo’n 400 á 900 eitjes per keer. Nu is het wel zo dat de voortplantingscyclus bij grotere insecten langer duurt dan 11 dagen, maar toch is in India en China de opkomende Bt-resistentie al een wijdverbreid probleem aan het worden, dat de boeren noopt om toch weer met insecticiden aan de gang te gaan. Het verschil met voorheen is echter, dat bestrijdingsmiddelen nu veel giftiger moeten zijn om hetzelfde effect te kunnen bereiken.
Van de regen in de drup geraken, noemen we dat in het Nederlands.

**) Deze ongewilde veranderingen hangen samen met de onbestuurbaarheid van het nieuwe gen (feitelijk een stuk van een DNA-kralenketting), dat op willekeurige plaatsen bij het DNA van de ontvangende plantencel  “naar binnen wordt geslingerd” tijdens het proces van de genetische modificatie.
Daar komt nog eens bij, dat ook het promotor-gen (een extra stuk DNA dat met het nieuwe gen wordt “meegestuurd” om zijn buddy in diens nieuwe werkomgeving tot actie aan te zetten) ook vaak op een willekeurige plek terechtkomt. Het lijkt erop dat deze ongewisse lokatiekeuze de oorzaak is van de verrassingen die de nieuwe plant in petto heeft. Men weet ook nauwelijks of de stukken inactief DNA in de cel die als ‘junk DNA’ of ‘exon’ worden betiteld, wel zo inert zijn als tot dusverre wordt aangenomen. Wat de exacte uitwerking gaat worden van het ingebrachte stuk DNA op de ontvangende plantencel, blijft dus altijd tot op zekere hoogte een verrassing.

Waar wetenschappers zo’n 30 jaar geleden al tegen hadden gewaarschuwd, is nu realiteit geworden.

Bron: www.agd.nl

De bevindingen werden gepresenteerd op de jaarlijkse bijeenkomst van de Amerikaanse Ecologische Vereniging in Pittsburgh. Ze betroffen een onderzoek waarbij koolzaadplanten werden gezocht op 604 punten waar verkeerswegen werden gesneden door een 11-tal rechte lijnen, getrokken op de kaart van de staat Noord-Dakota. Op 46% van de lokaties werd koolzaad (canola) gevonden, waarbij in de planten in meer dan 80% van de gevallen één of meer gemodificeerde genen werden aangetroffen. De grootste dichtheden werden geregistreerd rond landbouwpercelen en langs de doorgaande wegen. De planten stonden daar soms zo dicht op elkaar, dat het leek of er gg-koolzaad was ingezaaid. Hoe zich dit verhoudt tot de verspreiding van gg-koolzaad in andere staten van de VS is nog niet vastgesteld, maar naar de exacte cijfers hoeft men -naar verwachting- niet reikhalzend uit te kijken, gezien het besmettingsniveau dat in Noord-Dakota al is bereikt. Bovendien zijn de uitkomsten niet verrassend, wanneer men bedenkt hoe snel herbicide-resistentie zich ook in onkruiden verspreidt over Amerika. Denk in dit verband even aan het beruchte ’super weed’, dat zich met normale herbiciden al niet eens meer laat bestrijden. Het zou ronduit naïef zijn om te denken dat herbicide-resistentie zich wel via onkruidsoorten, maar niet via koolzaad zou kunnen verspreiden.

Vergelijkbare situaties bestaan ook al in Canada, waar het koolzaad-areaal na zo’n 10 jaar vrijwel uitsluitend bestaat uit gg-variëteiten. In Japan zijn in 2008 tijdens een onderzoek rond havengebieden grote hoeveelheden genetisch gemodificeerd raapzaad aangetroffen, een soort sterk die sterk verwant is aan koolzaad.
‘Aangezien er zo’n 40 plantensoorten bestaan die kunnen uitkruisen met canola, valt te verwachten dat het bestrijden van gg-onkruid in koolzaad en raapzaad extreem veel moeilijker gaat worden de komende tijd’, aldus professor Alison Snow, een onafhankelijk deskundige van de Ohio State University.

Bron: www.bbc.co.uk

In tweede instantie blijkt de speelruimte voor de argumenten waarmee nationale overheden ggg’s nog kunnen tegenhouden beroerd klein te zijn geworden:
bezwaren op het gebied van gezondheid en milieu zijn namelijk op voorhand alvast niet-bindend verklaard, evenals argumenten bedoeld om gentechvrije teelt te garanderen aan biologische en reguliere landbouw. Wat overblijft zijn dan wat ethische overwegingen of een negatieve publieke opinie, objecten waar het legertje juristen van de biotechnologische lobby-machine wel raad mee weet.

Wat commissaris Dalli hiermee vooral heeft bereikt is dat door het omzeilen van de EU-besluitvorming rond het toestaan/verbieden van ggg’s, hij geen vuile handen hoeft te maken bij de Wereldhandelsorganisatie WTO. Gevolg daarvan is dat de lidstaten zelf maar mogen zien hoe ze omgaan met de sancties die de WTO in het vooruitzicht stelt aan landen die het wagen de import van ggg’s (vooral uit Amerika) aan banden te leggen.

Kortom: een leuke actie van John Dalli.  Dat is nu eens een belangenbehartiger naar het hart van de Europese consument ! Als het aan hem ligt kan die consument vroeger of later fluiten naar zijn biologische voedselgewassen.
En denkt u dat minister Verburg nu veel ggg’s gaat verbieden? Wij denken van niet en Thijs Etty denkt er ook het zijne van.

Bron: http://www.joop.nl + Volkskrant 13 juli 2010 + NRC 15 juli 2010

PS  Is het niet vreemd dat de overheden van de Europese lidstaten bijna en bloc de import van ggg’s uit Amerika goedkeuren, terwijl het merendeel van de Europese consument ertegen is? Wat voor krachten zijn hier aan het werk? Wat beweegt mensen als Barroso, Dalli en Verburg om zo onbeschaamd een minderheidsstandpunt door te drukken?

Als het Amazone Soja Moratorium na juli 2010 niet wordt verlengd en alleen nog de criteria van de RTRS van kracht zijn, verschuift daarmee de grens voor het toegelaten productie-areaal van juli 2006 naar mei 2009. Het lijkt er dus sterk op dat het oerwoud-areaal dat tussen 2006 en 2009 is gekapt, in principe wordt vrijgegeven voor productie van ‘verantwoorde’ soja. Daaronder vallen ook de genetisch gemodificeerde soja-gewassen, van multinationals zoals Monsanto, Cargill en Pioneer, met alle herbicide-applicaties die daarbij horen. Hoe ‘verantwoord’ de toepassing van het herbicide Round Up nu plotseling kan worden door er het ‘groene’ keurmerk van de RTRS op te plakken, is ons nog even onduidelijk.

Of de bevolking van Zuid-Amerika erg geholpen is met deze nieuwe criteria, valt dus te bezien. Wij vragen ons af welke soja-gewassen nu in feite worden uitgesloten van de handel, met het van kracht worden van deze criteria. Wij gaan ze daarom nog eens rustig bekijken (met een vergrootglas).

Het geeft de wetenschappers aanleiding om aan te dringen op een veel kritischer kijk op het onderzoek naar de milieueffecten van genetisch gemodificeerde gewassen (ggg’s). Ze stellen dat  “Als die gewassen zo gemanipuleerd worden dat ze oneetbaar worden voor bepaalde insecten, dan moet goed onderzocht worden wat de impact daarvan is voor andere gewassen”. Zie verder het artikel op www.ipsnews.be

Wat in het artikel onbesproken blijft, is dat de wantsen die van de Bt-katoen overspringen op andere gewassen, ook wel eens resistent geworden zouden kunnen zijn tegen Bt-toxines. Dat is al eerder vertoond en kan ook bijna niet anders, want de wantsen hebben de Bt-katoen niet voor niets uitgekozen als hun uitvalsbasis. Wat zou daar nu de reden van kunnen zijn? Een mogelijke oorzaak zou kunnen liggen in een gebrekkige vorm van IRM die in de Bt-katoen wordt toegepast (IRM staat voor Insect Resistance Management en is een beheersvorm bedoeld om de ontwikkeling van Bt-resistentie bij insecten binnen de perken te houden). Deze beheersvorm houdt in dat een gedeelte van het veld waar een Bt-gewas op staat, wordt beplant met een gangbare variëteit die GEEN afweerstoffen tegen insecten produceert. Een dergelijk Bt-vrij gedeelte wordt dan een IRM refuge genoemd

Nu werd het bij de eerste commerciële Bt-gewassen in eerste instantie noodzakelijk geacht door de EPA (de Environmental Protection Agency, het milieubureau in de VS)  dat zo’n 20% van het perceel zou moeten fungeren als IRM refuge en dus zou moeten worden beplant met een Bt-vrije variëteit. Bij het verbouwen van andere, nieuwere (”stacked”) Bt-gewassen zou het oppervlak van zo’n IRM refuge teruggebracht kunnen worden van 20% naar lagere waarden (soms maar 5%), afhankelijk van omgevingsfactoren en de aanwezige insectenpopulatie. Aldus de EPA.

Binnen de EPA geldt dus de mening dat het instellen van een Bt-vrije zone een noodzakelijke maatregel is met het oog op het beperken van de resistentie die zich -onvermijdelijk- gaat ontwikkelen bij insecten die in aanraking komen met het Bt-toxine. Er kleven echter de nodige bezwaren aan deze vorm van IRM.  Los van de vraag of deze maatregel in theorie afdoende is (de om zich heen grijpende insect-resistenties in de VS, India en nu China lijken dit tegen te spreken) maakt deze EPA-eis in ontwikkelingslanden ook aanmerkelijk minder indruk dan in de VS, of is gewoon helemaal niet bekend. Daarnaast lijkt er ook een groot praktisch bezwaar mee te spelen: de boeren in de VS blijken over het algemeen niet erg bereid een gedeelte van hun veld met een Bt-vrije soort te beplanten. Dat is gewoon extra werk. Bovendien is hun door Monsanto c.s. net voorgespiegeld dat een Bt-variëteit meer opbrengst levert, en nu zouden ze op een gedeelte van het veld weer met een lagere opbrengst genoegen moeten nemen?! Mooi niet! Zie verder het rapport Complacency on the farm with IRM van het Center for Science in the Public Interest (CSPI).

Het zeer in het oog springende resultaat van dit alles is dat de insect-resistentie tegen Bt-toxines in de wereld hand over hand toeneemt, en dat Bt-gewasssen dus gaan fungeren als lanceerplaatsen voor insecten die niet alleen soepel overspringen op andere gewassen, maar ondertussen ook zijn gewapend met een Bt-resistentie. Ziehier wat er in China gebeurt met de wantsensoort Heteroptera Miridae.

Het resistentieprobleem in India betreft in de eerste plaats de pink bollworm in Bt-katoen, die weliswaar niet overspringt op vruchtbomen, maar het wel nodig maakt dat toch weer (en steeds giftigere) insecticiden moeten worden toegepast op de Bt-katoen, die nou net ontworpen was om insecticide-vrij te kunnen telen! Monsanto heeft ondertussen toegegeven dat de genetisch gemodificeerde Bt-katoen in India zijn doel voorbij is geschoten en veel leed heeft aangericht bij kleine Indiase boeren. Monsanto heeft echter nog geen oplossing gevonden voor de vraag hoe je alle mogelijke insecten met een klein aantal veranderde genen kunt weghouden uit de katoen. Het lijkt er ondertussen op dat een aantal insecten óf resistent wordt tegen het Bt-toxine, óf zijn heil op andere gewassen zoekt, óf allebei.
Het probleem wordt dus niet kleiner, maar groter en verspreidt zich over meerdere gewassen.

De moraal van dit hele verhaal: áls het instellen van een IRM refuge (Bt-vrije zone) al een oplossing zou vormen voor het resistentie-probleem van insecten in Bt-katoen (wat wij niet verwachten), dan zou het handhaven van deze eis toch een belangrijke voorwaarde zijn voor het succesvol verbouwen van Bt-katoen. Als nu in de praktijk blijkt dat hoogtechnologische boeren in de VS al lak hebben aan het instellen van een Bt-vrije zone, hoe zouden hun eenvoudige broeders in India en China zich daar dan wél aan moeten houden? Al met al levert het ontwikkelen van nieuwe insect-resistente gewassen dus steeds meer resistente insecten op; hetzelfde probleem in een nieuw jasje, zogezegd. De wet van behoud van ellende geldt ook hier. Conclusie: Monsanto draait rond in cirkeltjes, noodzaakt boeren tot het gebruik van steeds zwaardere pesticiden en sleept ondertussen de boerenstand de afgrond in.

En voor de goede orde: Bt-katoen kent niet alleen het probleem van resistente insecten, maar ook de algemene weerstand van Bt-variëteiten tegen ziekten laat nogal eens te wensen over. Gevolg: er treden ziektes op in Bt-katoen die er voorheen niet waren. Dus niet alleen de wet van behoud van ellende gaat hier op, maar ook de wet van Murphy: wat er fout kán gaan, gaat ook inderdaad fout.

Jean-Robert Estimé heeft als Monsanto-vertegenwoordiger in Haïti een sleutelrol gespeeld bij deze Amerikaanse “hulp”. Hij was minister van Buitenlandse Zaken tijdens het 29-jarig schrikbewind van Robert Chevalier in Haïti. Goed gedaan, Monsanto! Weer een voorbeeld van waartoe de juiste man/vrouw op de juiste plaats in staat is. www.zaplog.nl

Naschrift 19 mei 2010: Monsanto doneert alweer 130 ton zaden aan Haïti, maar nu voor 4 miljoen US$ conventionele/hybride mais- en groentezaden. En ze hebben ondertussen hulptroepen opgetrommeld: Kuehne + Nagel, USAID en UPS.
Monsanto is wel heel erg goed bezig, de laatste tijd, vindt u ook niet? Of zou het de bedoeling zijn dat de aandacht een beetje wordt afgeleid van die 475 ton gg-zaden die ze eerder hebben “gedoneerd”? Er staat wel heel nadrukkelijk bij dat dit CONVENTIONELE zaden zijn. En het praatje dat Jerry Steiner, vice-president van Monsanto erbij verkoopt is politiek supercorrect! Zit er nu een luchtje aan dit bericht, of niet? Lees voor uzelf hoe Monsanto zichzelf in het zonnetje zet, op www.agf.nl.

Naschrift 8 juni 2010:
Het weekend van 4 juni hebben 20000 boeren bij Hinche (Oost-Haiti) tijdens een protestmars bij monde van hun leider Filfranc Saint Nare laten weten dat zij de gif(t) van Monsanto niet accepteren. Zij eisen dat de 75 ton die al geleverd is verbrand wordt en zetten hun eisen kracht bij door een begin te maken met het verbranden van reeds geleverd zaad. Zij vragen de Haitiaanse regering de resterende 400 ton tegen te houden.

Ook het congres van de Boerenbeweging van Papaya (MPNKP) deelde via haar voorzitter Tet Kole mee dat ze geen genetisch gemanipuleerde goederen zal accepteren.

Bij de demonstratie van dit weekeinde waren ook studentenverenigingen en tal van sociale belangengroepen uit de Dominicaanse Republiek en Brazilië aanwezig. Bij de demonstratie werd ook het aftreden geëist van de Haïtiaanse president Rene Preval. De protesten tegen hem duren al enige tijd. www.zonnewind.be

De volgende stap is dat u gaat betalen voor het krijgen van een kind, als u eenmaal gentechvoedsel hebt gegeten, want dat kind is dan geproduceerd met behulp van gentechvoedsel.

Multinationale zaadbedrijven volgen een consequente strategie om controle over de elementaire productiemiddelen voor voedsel te verkrijgen. Zoals blijkt uit recent onderzoek zijn niet alleen ggg’s, maar meer en meer ook conventioneel veredelde gewassen doelwit van patentmonopolies:  het aantal internationale octrooiaanvragen in deze sector verdubbelde in de afgelopen 3 jaar. Monsanto is bezig zijn macht over de keten van de voedselproductie uit te breiden van zaden naar veevoeder en als klap op de vuurpijl: nu naar levensmiddelen, zoals vlees. Weer een stapje verder dus.
De  vorig jaar reeds ingediende octrooiaanvraag van Monsanto (zie boven, WO2009097403) betreft spek en steaks afkomstig van varkens die zijn gevoed met gepatenteerde gentechgewassen van Monsanto. Een soortgelijk patent is in maart 2010 aangevraagd voor vis uit aquacultuur (WO201027788). De reeds verstrekte octrooien op voedingsmiddelen gaan al heel ver: Monsanto ontving in 2009 een Europees octrooi (EP 1356033), dat de productieketen van levensmiddelen uit de zaden van genetisch gemanipuleerde planten tot voedingsproducten, zoals meel en olie bestrijkt.

“Er is een proces gaande waarin multinationals proberen om toenemende controle van de gehele keten van de voedselproductie te krijgen. Consumenten, boeren en producenten van levensmiddelen zitten allen gevangen in dezelfde val. Dit moet worden beschouwd als een immorele poging om misbruik te maken van octrooirecht. Het bedrijf Monsanto is op weg naar het maximaliseren van de winst door het indienen van patenten op voedsel terwijl op hetzelfde moment een miljard mensen honger lijden, “ zo zegt François Meienberg van de Verklaring van Bern daarover.

Zoals de ervaringen in de Verenigde Staten aantonen, leiden patenten op zaden en toenemende marktconcentratie tot een drastische verhoging van de prijzen van zaden en een verder beperkte keuze in zaaizaad. Kleinere agrarische ondernemers worden steeds afhankelijker. Inmiddels zijn het ministerie van Justitie en de procureurs-generaal in verschillende Amerikaanse staten aan het onderzoeken of Monsanto zijn marktpositie misbruikt om concurrenten uit de markt te drukken en prijzen van zaaizaad te verhogen. De coalitie van ‘No Patents on Seeds’ waarschuwt dat concentratie in de markt verder zal toenemen als het misbruik van het octrooirecht niet wordt gestopt. De coalitie wordt wereldwijd ondersteund door meer dan 200 organisaties waaronder A SEED Europe. De organisaties eisen een duidelijke verandering in beleid en praktijk van de octrooibureaus. Regeringen worden aangespoord om octrooiwetgeving te herzien om patenten op zaden, dieren en delen daarvan, uit te sluiten.

Oorspronkelijk bericht: http://www.no-patents-on-seeds.org

De Noorse regering doet ook mee aan het project en verleent op Spitsbergen gastvrijheid aan de ‘Doomsday Seed Bank’, zoals de Svalbard Seed Vault ondertussen in de wandelgangen wordt genoemd. Het doel ervan wordt door de Noren omschreven als: “het veilig stellen van de diversiteit van landbouwgewassen in de toekomst”. De grote vraag is echter: voor wie precies wordt de diversiteit van landbouwgewassen in de toekomst veiliggesteld? Behoort de Noorse staat daar ook bij?
Krijgen Noorse (of Europese) wetenschappers in ruil voor de gastvrijheid op Spitsbergen toegang tot deze All-American zaadbank, ook als ze niet op de loonlijst van Monsanto of de andere jongens staan? Dat is nog maar even afwachten.
Dat Noorwegen toestaat  dat een klein aantal multinationals, geholpen door Bill Gates en de Rockefeller Foundation op Noors grondgebied een super-zaadbank opzet om de gewasdiversiteit (maar dan alleen voor de  “incrowd” ) in de toekomst veilig te stellen, is heel naïef en pleit niet bepaald voor het kritisch bewustzijn van de Noren *): Monsanto c.s. werken daar in Noorwegen heel openlijk en doodgemoedereerd aan hun wereldmonopolie op zaden! En Bill Gates heeft zijn ogen kennelijk ook niet helemaal open, anders zou hij niet toestaan dat hij zo vakkundig van zijn centjes wordt afgeholpen met een project dat allesbehalve filantropisch is. De medewerking van de Rockefeller Foundation is van een nog wat andere orde: die zien gewoon hun investering dubbel en dwars terugkomen in de toekomst.

*) het steeds maar continueren van de walvisvangst wijst ook niet echt in die richting

Oorspronkelijk bericht: www.zaplog.nl